اعلامیه

متن سخنرانی جلسه هفتگی.بیست و ششم ذوالقعده ۱۴۳۶ (۱۹/۰۶/۱۳۹۴)

جلسه هفتگی بیست و ششم ذوالقعده ۱۴۳۶ (۱۹/۰۶/۱۳۹۴)۹۴۰۶۱۹بسم الله الرحمن الرحیم
جلسه هفتگی بیست و ششم ذوالقعده ۱۴۳۶ (۱۹/۰۶/۱۳۹۴)
سخنران: حجت الاسلام ولی قربانی حق
موضوع: خودشناسی
اگر انسان در گذر عمر قدم به قدم تحت تعالیم دین باشد و دستورات دینی را انجام بدهد مثل درختی که میوه می دهد گوهرهای وجود او نیز به ثمر می نشیند. حال این میوه وجود انسان چیست؟ اخلاص، بندگی، عبودیت، صفا، صمیمیت، امانت ، راستی، درستی و … همه این ها میوه عمر انسان هستند. این طور نباشد که عمری از انسان بگذرد و خصوصیات احسن در او مشاهده نشود و لازمه اش این است که انسان برای تمام عمرش برنامه ریزی داشته باشد. امام خمینی(ره) در کتاب چهل حدیث شان حدیثی از امام موسی بن جعفر(علیه السلام) نقل می کنند: «مَنِ اسْتِوی یوْماهُ فَهُوَ مَغْبُونٌ، وَ مَنْ کانَ آخِرُ یوْمَیهِ شَرَّهُما فَهُوَ مَلْعُونٌ وَ مَنْ لَمْ یعْرِفِ الزِّیادَةَ فی نَفْسِهِ فَهُوَ فی نُقْصان، وَ مَنْ کانَ إِلَی النُّقْصانِ فَالْمَوْتُ خَیرٌ لَهُ مِنَ الْحَیاةِ» کسی که دو روزش مساوی باشد، مغبون است، و کسی که دومین روزش، بدتر از روز اوّلش باشد ملعون است، و کسی که در خودش افزایش نبیند در نقصان است، و کسی که در نقصان است مرگ برای او بهتر از زندگی است(بحار الأنوار : ۷۸/۳۲۷/۵). مغبون به کسی گفته می شود که سرش کلاه رفته باشد. تفسیر این حدیث یعنی که امروز من باید از دیروز من بهتر باشد. انسان دارای دو مرحه است، مرحله بودن و مرحله شدن.

خودشناسی
مرحله بودن یعنی آن چیزی که هستم و اگر به اشتباهات خود توجه کنم می توان نقص های زیادی در خود بیابم مثلا اخلاق، زبان، کردارم بد باشد، متکبر و دروغگو باشم. خداوند در قرآن کریم می فرمایند: « بَلِ الْإِنسَانُ عَلَى نَفْسِهِ بَصِیرَةٌ » بلکه انسان خود بر [نیک و بد] خویشتن بیناست (آیه ۱۴، سوره القیامه)
یعنی هر کس خودش را بهتر می شناسد و هر کس نقص های خو را بهتر می داند.
امام علی (علیه السلام) با خون دل می فرمایند:« أَمَا مِنْ دَائِکَ بُلُولٌ » آیا درد تو درمان ندارد (خطبه ۲۲۳، نهج البلاغه)
انسان باید این درد را حس کند مثل کسی که بیمار می شود و نزد دکتر می رود. دروغ، حسادت، غرور، زیاده طلبی، شهوات و … همه بیماری هستند و بعضا ما دچار این مرض ها هستیم آیا انگیزه و قصد آن را داریم که این مرض ها را درمان کنیم.
لذا افرادی که می خواهند جزو بندگان خاص خدا باشند باید بیشتر زحمت کشیده و برنامه ریزی معنوی زیادی برای خود داشته باشند. گاها روزها را بیهوده سپری می کنیم ولی افرادی که چشم بیدار دارند در طول روز مراقب خود هستند که دچار گناه و اشتباه نشوند و اگر گناهی از آنها سر بزند فورا به درگاه خداوند استغفار می کنند. این افراد در طول روز مراقب اعمال خود هستند و در شب هم اعمال خودشان را می سنجند تا اگر گناهی مرتکب شده اند استغفار نمایند. اگر انسان این چنین مراقبت و حسابرسی از خویش را داشته باشد روز به روز گناهان او کمتر می شود و به جایی می رسد که دیگر مرتکب گناه نمی شود و این مرحله شدن است که انسان با حساب و برنامه ریزی می تواند به آن برسد.

روز دحوالارض
دحوالارض یکی از چهار روز سال است که روزه اش ثواب فراوانی دارد که در بعضی روایات ثواب شصت و هفتاد سال برای آن ذکر شده است. دحوالارض روزی است که حضرت ابراهیم(علیه السلام) و حضرت عیسی(علیه السلام) در آن متولد شدند و ظهور امام زمان (علیه السلام) نیز در این روز آمده است.

توجه به مستحبات
باید به معنای واقعی پایبند واجبات باشیم ولی مستحبات هم ما را جلو می اندازند و مثل راه میان بر هستند. به وسیله مستحبات می توان راه معرفت الله را که ممکن است سال ها طول بکشد به صورت سریع رسید که لازمه اش تشنه قرب الهی بودن است. همچنان که وقتی تشنه یا گرسنه باشیم به سرعت دنبال رفع آن ها هستیم ولی چرا برای رسیدن به این معنویت چنین اصراری نداریم؟ متاسفانه امروزه توجه به مستحبات کمتر شده و فقط به انجام واجبات بسنده می شود در حالی که ائمه معصومین علیهم السلام توجه زیادی به انجام مستحبات داشتند. جوانان در این سن باید این مستحبات را دنبال کنند تا لااقل بدانند مزه اشت چیست در هفته یا ماه حداقل یک بار اعمال مستحبی چون نماز شب را انجام بدهند آن وقت که تجربه کردند بی قرار و عاشق می شوند.

بهترین پناهگاه انسان خداوند
بهترین پناهگاه انسان، خداوند متعال است. یکی از القاب خداوند متعال که در دعای جوشن کبیر آمده، رفیق می باشد: « یَا رَفِیقَ مَنْ لا رَفِیقَ لَهُ » ای خدایی که رفیق بی رفیقان هستی (دعای جوشن کبیر، مفاتیح الجنان)
یعنی خداوند رفیقی هست که هرگز ما را تنها نمی گذارد و جاهایی که در لب پرتگاه باشیم لطف الهی شامل حال ما شده و ما را نجات می هد. فرق بین ائمه معصومین علیهم السلام با دیگران نیز در همین است که نه تنها به ما آدرس مقصد قرب الهی را می دهند بلکه دست ما را گرفته تا به بیراهه نرفته و به مقصد می رسانند. چنان که در روایت آمده امام زمان (علیه السلام) به زن یکی از علمای نجف که در بیابان گم شده بود و توسل به حضرت کرده بود عنایت نمودند و ایشان را به مقصد رساندند یا در حکایت سیدرشتی که مرحوم محدث قمی در مفاتیح الجنان چنین نقل کرده است: سیدرشتی در راه کربلا از کاروان جدا می شود و با تمام وجود توسل به امام زمان(علیه السلام) می کند و حضرت به او توجه نموده و سفارش به انجام نافله شب،خواندن زیارت جامعه و عاشورا فرمودند.
پس کسانی که می خواهند از لحاظ معنوی رشد کنند و به مانند بزرگان دینی شوند و رنگ دین و ایمان در آن ها مشاهده شود باید توجه و توسل را داشته باشند و یکی از بهترین این کارها نماز اول وقت است. و برای تجربه بهشت در دنیا، شب جمعه حرم اباعبدالله است.

جوابی بنویسید

ایمیل شما نشر نخواهد شدخانه های ضروری نشانه گذاری شده است. *

*

شما می‌توانید از این دستورات HTML استفاده کنید: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>